Human Rights for All
2 februari 2002


2 februari 2002

De afgelopen week werd mij gevraagd om in een paar woorden - liefst in een soort slogan - mijn werk in het Europees Parlement te typeren. Eigenlijk ben ik niet de politicus van de ‘sound bytes’, ik krijg daar al gauw kromme tenen van. Het eerste dat me te binnen schoot was human rights for all, de bekende ‘mission statement’ van de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN. Te hoog gegrepen idealen? Niet meer van deze tijd? Toch kan ik er niet omheen dat ik in de politiek de menselijke waardigheid centraal stel. Ik blijf me druk maken om discriminatie, zelfgenoegzaamheid en morele hovaardij. Goed beschouwd ben ik hier mijn hele leven al mee bezig. Van mijn politieke ontwaken in Nieuw Links en de homobeweging via het feminisme naar het internationale emancipatiebeleid. De onderwerpen die ik in het Europees Parlement op mijn bordje heb en waarover ik op deze site de nodige informatie bijeen heb gebracht, leggen hier eveneens getuigenis van af.
 
Op het vlak van de mensenrechten timmert het Europees Parlement sinds jaar en dag aan de weg. Zo neemt het EP ieder jaar een rapport aan over de naleving van de mensenrechten binnen de EU zelf. Dit jaar ben ik de rapporteur voor dit onderwerp. (Bij >werkterreinen > commissie vrijheden etc. vindt U er meer over). 
Soms heb ik last van plaatsvervangende schaamte als ik in toespraken die fraaie retoriek hoor over Europa dat meer zou zijn dan markt en munt, dat vooral een waardengemeenschap zou vormen....Dit suggereert al gauw dat mensenrechtenschendingen alleen buiten Europa plaatsvinden. En blik in de jaarboeken van Amnesty International is voldoende om van die dwaling te genezen: politiegeweld in huizen van bewaring, misdragingen van personeel in gevangenissen, vooral tegen buitenlanders, scoren hoog, om van huis-, tuin- en keukendiscriminatie maar te zwijgen. Ondertussen doemen nieuwe problemen op: de strijd tegen het terrorisme heeft in sommige EU-landen geleid tot nieuwe maatregelen die de klassieke burgerlijke vrijheden en de rechtsstaat op de tocht zetten. Statewatch spreekt zelfs van een “oorlog” tegen de vrijheid en de democratie. In ons brave kikkerlandje lijkt het zo’n vaart niet te lopen, maar waakzaamheid is geen overbodige luxe. 

 
Amsterdam, 2 februari 2002 

terug